Ik heb sinds één maand elke morgen een mannetjeseend op bezoek. Het is een mooi exemplaar en ik keek er vertedert naar toen ze op de vijver rondzwom. De koi duwden tegen haar buik en waren helemaal niet bang.
Toen ze even later nog de algen van de waterval begon te plukken begon ik werkelijk op haar verliefd te worden...
Twee weken later had ze al de bodembedekkers rond de waterval opgegeten. De vlonder lag vol met zwarte uitwerpselen die grote vuile kringen maakten in het hout. De stenen rond de vijver waren ook bevuild.
Mijn verliefdheid sloeg om in haat en ik verjaagde Donald Duck. Iedere morgen was ze er weer, heel vroeg in de morgen. De volgende maand zat ik elke dag bij het ochtendgloren, in mijn onderbroek en met molenwiekende armen, achter de eend aan. Het hielp geen zier, ze wou van mijn afwijzing niets weten.

Nu is het volop lente geworden en mijn eend heeft waarschijnlijk een liefdesnest gevonden want ik zie haar niet meer. Gelukkig, want al ben ik dan een grote dierenvriend, je kan niet alles op de vijver toelaten. Daarbij, eenden of ze nu groot of klein zijn, moeten ook een grote boodschap doen!

Dus niet zo'n goed idee dacht ik,
Groetjes, Ed.