De alpenwatersalamander is ongetwijfeld de mooiste van onze vier inheemse watersalamanders. De alpenwatersalamander bereikt een grootte van 8 tot 12 cm. De rugzijde van een alpensalamander is meestal lichtbruin of grijs tot donker blauw en mat zwart gemarmerd. De buik is effen oranjerood. De oogiris is goudkleurig. Er is een lichtblauwe lijn op de zijden en er zijn ringen aan de vingers en tenen. Het feller gekleurde mannetje heeft een lage kam die niet onderbroken is aan de staart. De kam met gladde rand is licht van kleur en dwars getekend. Het geheel geeft een echt vorstelijke kleurenpracht. Alpenwatersalamander2 extra foto(s)
Eenden worden wel eens aanzien als groot gevaar omdat ze parasieten overbrengen op onze vissen doch hoeft dit niet altijd te leiden tot een parasitaire infectie met zieke vissen tot gevolg.Eenden
Een waterjuffer heeft een slankere en tedere bouw dan een libel. Waterjuffers hebben twee paar vleugels van ongeveer gelijke grootte. Bij libellen zijn de achtervleugels breder. Waterjuffers in rust kunnen hun vleugels samenplooien, verticaal boven het lichaam houden of wat gespreid houden. Libellen houden de vleugels gespreid.Waterjuffer2 extra foto(s)
Een libel heeft een zwaardere bouw dan een waterjuffer. De achtervleugels zijn breder dan de voorvleugels. In rust houden libellen hun vleugels helemaal uitgespreid, terwijl waterjuffers hun vleugels samenplooien, verticaal boven het lichaam houden of wat gespreid houden.Libel7 extra foto(s)
De reiger is de meest geduchte natuurlijke vijand van onze vissen. Grotere exemplaren van vissen ontsnappen in veel gevallen aan zijn roofmoord maar in sommige situaties kunnen ook grotere vissen ten prooi vallen.Reiger geduchte natuurlijke vijand
Geelgerande watertorren zijn vervaarlijke rovers die hun prooi met de voorpoten vastgrijpen en deze dan met hun monddelen fijnkauwen. Geelgerande watertorren eten enkel vlees en zijn geduchte, agressieve jagers. Wormen, dikkoppen, libellenlarven en andere insecten staan op het menu. Zelfs grote vissen worden aangevallen en gekwetst. Hele stukken vlees kunnen uit de vis gerukt worden. Kleinere dieren worden in hun geheel ingeslikt.Geelgerande watertor1 extra foto(s)
Oorvormige poelslakken zijn te herkennen aan de sterk opgeblazen laatste winding van hun huis. De zoom van de mondopening van de schelp is wijd uitgebogen. Ze hebben een lengte van 25 à 30 mm <br><br> Oorvormige poelslakken zijn vredelievend maar grote exemplaren kunnen zich aan planten vergrijpenOorvormige poelslak1 extra foto(s)
Gewone poelslakken worden 5 à 6 cm groot en hebben een rechtswindend, spiraalvormig huis. De windingen zijn lang uitgerokken. In de winter en in tijden van droogte sluiten de dieren hun schelp af. <br><br> De grote poelslak eet in de vijver algen, plantaardige afval en daarnaast resten van visvoer. Ook dierlijk voedsel wordt opgenomenGewone of grote poelslak
De gewone schijfhoornslak lijkt op de posthoornslak maar is veel kleiner. Bovendien heeft de opening van het slakkenhuis een dun kieltje (vlak boven de onderzijde gelegen) wat niet het geval is bij de posthoornslak. <br><br> De gewone schijfhoornslak is een opruimer van afval in de vijver en wordt bestempelt als nuttig.Gewone schijfhoornslak
De (grote) posthoornslak behoort tot de groep van schijfslakken. Het zijn opruimers van afavl en worden als nuttig aanzien. <br><br> Posthoornslakken hebben een olijfgroen tot bruin huisje van ongeveer 3 cm diameter en 12 mm hoogte. Hun slakkenhuis is linkswindend.Posthoornslak1 extra foto(s)
Schaatsenrijders zijn de hoogst ontwikkelde familie van de oppervlaktewantsen en leven nagenoeg uitsluitend op het wateroppervlak. Bepaalde leden van de familie bevinden zich zelfs op open zee. Het zijn trouwens de enige insecten ter wereld die in volle zee kunnen overleven.<br> Schaatsenrijders kunnen zeer snel en behendig over het water glijden. Zij zijn van de andere oppervlaktewantsen (zoals de vijverlopers) te onderscheiden door de stand van hun voorpoten: deze zijn duidelijk van de andere poten gescheiden. <br> Er komen een achttal soorten Gerris voor in onze streken. De hoofdkleur is bruin tot zwart. Zonder de poten zijn kleine soorten 5-9 mm lang en grote soorten 12-17 mm. De bij ons meest voorkomende soort is Gerris lacustris.Schaatsenrijder2 extra foto(s)
De gifzwarte larven van de waterleliekever kunnen door hun vraatzucht veel schade toebrengen aan de waterleliebladeren. Ze vreten lange of korte kanaaltjes waarbij ze de onderste bladhuid met rust laten. Ze worden immers niet graag nat. Het waterlelieblad gedurende een dag onder water houden is meteen de ideale methode om de plaag in te dijken.Larven waterleliekever2 extra foto(s)
Waterleliekevers zijn 6 tot 8 mm ovaalvormig lang met een geelbruine beharing. Ze vreten ronde gaten uit de waterleliebladeren maar brengen niet zoveel schade toe dan de larven.Waterleliekevers1 extra foto(s)