Vijvervissen foto's | The Pond Library

Steuren moeten zinkend voer krijgen. We plaatsen hiervoor het best een lichte tegel op de vijverbodem. De enkel zwart-wit en slechtziende steuren kunnen zo hun voederplaats beter herkennen.
Het steurvoer wordt het best op de bodem van de vijver gedeponeerd door middel van een buis en trechter. Het voeder zinkt dan naar één plaats.

Steurvoeder naar de bodem brengen met buis

Het lichaam wordt gecamoufleerd door streeptekeningen. De kleur wisselt sterk naargelang de afkomst. Exemplaren die tussen planten leven in de buurt van de oever zijn het kleurigst. Ze zijn mooi messingglanzend tot groenachtig, met donkere dwarsbanden en geelachtige tot roodachtige vinnen. Baarzen uit helder water hebben een veel duidelijkere tekening en mooier gekleurde vinnen dan soortgenoten die in eerder troebel water leven. In troebel water vervagen de kleuren van de vis, terwijl ze er in helder water echt schitterend uitzien. �

Baars, Perca fluviatilis

De muil is eindstandig met een kleine opening. Net als de meeste andere bodemvissen heeft louw woeldraden aan zijn muil. Er is slechts één paar tastdraden en ze zijn kort.

Detail kop zeelt

Zeelt wordt 20 à 40 cm. Met een levensverwachting tot dertig jaar behoort Tinca tinca tot de langlevende vissoorten.
In wat grotere tuinvijvers planten zeelten zich gemakkelijk spontaan voort, wat tot overbevolking kan leiden. In de wilde natuur vallen de meeste jonge zeeltjes ten prooi aan baarzen. In kunstmatige vijvers ontbreekt het aan natuurlijke vijanden en wemelt het weldra aan jonge zeeltjes, die dikwijls onregelmatig gaan groeien door voedselgebrek.

Jonge zeelt

Van zeelt is er een goudgele variëteit verkrijgbaar in de handel. Deze goudkleurige variëteit (Tinca tinca var. aurata) heeft grotere, dunnere schubben en wordt in het Nederlands goudzeelt genoemd. In het Frans gebruikt men de benaming tanche de Mongolie. De kleur varieert van bleekgeel tot dieporanje met vaak ivoorbruine vlekken. De mondrand van goudzeelt is rozerood. Het is vooral deze beter zichtbare variëteit die erg geliefd is voor de tuinvijver.

De goudwinde is een oranjekleurige (gaande van diep oranje tot bleek oranje), veelal met donkergekleurde vlekjes snelle maar schichtige siervis die tot 25-50cm lang kan worden. Het is een sierlijke oppervlakte zwemmer en is een typische scholenvis.

Gestippelde alvers zijn wat lichaamsbouw betreft wat hoger dan alvers (Alburnus alburnus). Ze vallen op door hun zwarte, gebogen zijlijn. De bek is eindstandig.. Gestippelde alver haalt een lengte van 10 à 12 cm, maximaal 16 cm. Het geslachtsonderscheid is onduidelijk. De vrouwtjes zijn wat zwaarder gebouwd dan de mannetjes

Gestippelde alver

De erfelijke kenmerken van een vis worden opgeslagen in het DNA

Het verband tussen temperatuur en enzymatische activiteit.

Verband temperatuur en enzymatische activiteit

Chromosomaal DNA (University of Berkeley)

Chromosomaal DNA

Hij heeft een langwerpig lichaam en een afgeplatte buik omdat hij vooral op de bodem verblijft. Dwars over het lichaam lopen vier brede donkere banden waarvan de randen vaag zijn. De geelachtig vinnen zijn zwaar getekend met bruin of zwart.

Sarcocheilichthys sinensis

Dit diertje heeft in het Nederlands ‘Amerikaanse elrits’ of ‘dikkopelrits’ als naam maar wordt ook wel ‘waterlelievisje’ genoemd.Latijnse benaming is Pimephales promelas<br><br>
De kleur is goudbruin met een blekere buik. Soms loopt er een donkere streep over de flanken en is er een kleine donkere vlek op het eind van de staartwortel. Een ander belangrijk kenmerk is een kerf in de voorkant van de rugvin.<br><br>
De oranjerode vorm (Pimephales promelas auratus) is beter zichtbaar en dus meer aangewezen.

Gewone vorm van goudelrits

Dit is dus de oranjerode vorm van de ‘waterlelievisjes’. Wetenschappelijk noemen ze Pimephales promelas auratus. Deze oranje exemplaren zijn veel beter zichtbaar en dus aangewezen wanneer men er in de vijver plezier aan wil beleven. Ze blijven kleiner dan de Amerikaanse wildvorm en worden slechts 7 cm lang

Goudelrits ‘Mona Lisa’

Osmose werking

Wat is osmose

Gaan we nu het verschijnsel osmose eens bekijken aan de hand van een gewoon ei
<br><br>
We verwijderen de schaal van het ei door ze op te lossen in zoutzuur. We houden dus een bul over met een dun vlies er omheen. Brengen we dit ei in een bak met gedestilleerd water (1) dan wordt het ei groter. Hoe komt dit?
<br><br>
Het vlies rond het ei fungeert als half-doorlaatbaar of semi-permeabel membraan. Water kan er doorheen, zouten niet. Vulgens het principe van de diffusie, zal er water het ei binnendringen door de semi-permeabele wand heen, terwijl de zouten er niet uit kunnen. Het ei wordt groter doordat het systeem streeft naar evenwicht. Dit kan in ons geval alleen bereikt worden als de concentratie in het ei lager wordt. Met andere woorden wanneer de zouten worden verdund.
<br><br>
In een oplossing met 1% zout (2) behoudt het ei zijn natuurlijke grootte. Dit wijst erop dat er een evenwicht is in de concentratie binnen en buiten het ei. In een oplossing met veel zout (3) zien we dat het ei krimpt, doordat er water uit het ei stroomt om de zouten in de bak te verdunnen.

Osmose effect op een ei

osmoseregulatie bij vissen

Steuren zijn echte bodemvissen, ze hebben een uitstulpbare bek aan de onderzijde en zoeken over de bodem zwemmend met hun 4 gevoelige baarddraden naar voedsel. Op een paar uitzonderingen na, leven steuren op zee, en komen alleen de rivieren op om te paaien (anadromie). De jongen trekken weer naar zee toe.
<br><br>
Op deze foto ziet u de Baeri en de Gueldenstaedti steur.

Mocht u ooit een Lepelsteur (Polyodon spathula) tegenkomen, kijk er naar, maar koop hem niet, en waarschuw de Dierenbescherming. Deze vissen horen niet verkocht te worden omdat ze geen schijn van kans maken in een vijver; de verzorging is immers bijzonder moeilijk. Wilt u er één bezichtigen, dan kunt u hiervoor terecht in Diergaarde Blijdorp.

De Stellatus (Acipenser Stellatus) is een van de drie belangrijkste kaviaarleveranciers (met de Russische steur en de Beloega); het zijn nachtvissen die overdag op de bodem scharrelen. Het lichaam lijkt op dat van de Gueldenstaedti, maar is langer en dunner. Ze hebben een lange afgeronde snuit die wel op een eendesnavel lijkt. Vandaar dat men ze ook wel eens Eendenbeksteur of Spitssnuitsteur noemt, alhoewel de Sterlet en de Baeri een spitsere snuit hebben.

Deze soort wordt 2 meter lang en 80 kilo zwaar. Ze komen voor in de Zwarte, de Kaspische en Aegische Zee.

Stellatus steur

De Sterlet (Acipenser Ruthenus) is de kleinste soort van het geslacht (tot maximaal 1,20 m) en lijkt wel wat op de Baeri, maar heeft een spitsere snuit en witte randen om de vinnen. Er is ook een albino kleurvariëteit die mooi wit is en daardoor goed zichtbaar is in de vijver.
<br><br>
De Sterlet is de enige vis van deze familie die enigszins geschikt is voor de vijver. Ze komen oorspronkelijk voor in de Donau en de Wolga.

Sterlet steur

De Russische steur of Gueldenstaedti (Acipenser Gueldenstaedti) heeft een interessante tekening, nl. donkergrijs met een witte buik en wit omzoomde vinnen. Hij heeft drie rijen witte beenplaten over zijn rug, die lijken op die van een krokodil. Hij heeft een heel korte snuit. De Gueldenstaedti komt oorspronkelijk voor in de Zwarte Zee, de Kaspische Zee en de Zee van Azov. Deze soort wordt ook wel Diamantsteur genoemd. De Gueldenstaedti wordt 5 meter lang en meer dan 500 kilo zwaar!

Russische steur

De Siberische steur of Baeri (Acipenser baeri) is donkerbruin of grijszwart tot grijs, en is gemakkelijk te herkennen aan zijn zeer lange puntige neus. Het topje van de neus is wit. Over de rug staat een rij stekel-achtige beenplaten, evenals langs de zijlijnen. Vermoedelijk zijn de verkochte Baeri

Siberische steur

Deze diamantsteur (syn. Russiche steur met latijnse naam Acipencer Gueldenstaedt) is 1 meter lang maar kan in zijn natuurlijke woonomgeving tot 5 meter worden en 500 kilogram wegen.

Grote diamantsteur